Sektörün meşhurlarından tutun da her ortamda tanışabileceğiniz bir çok profesyonel veya amatör kişiliğin kişisel benliklerini, sanal ortamın verdiği cesaretle birleştirerek açtıkları yer burası. Son zamanlarda yaşanan ateşli tartışmalar ve gerilimli günlerden sonra daha sık düşünür oldum: “Ya FriendFeed olmasaydı?..” Kendi adıma bulduğum cevaplar şöyle:

1. Blogları takip şeklim değişmeyebilirdi. Hala yerli blogların önemli bir çoğunu RSS okuyucumdan takip ediyor olur, yabancı bloglara ve kaynaklara daha çok zaman ayıramayabilirdim.
2. Sektördeki kişi ve kurumlara bakışım; dışarıdaki ambalajlarına göre oluşan algılarımdan ibaret olmaya devam ederdi.
3. Bir çok projeye/şirkete/işe dışarıdan gözle bakmaya devam eder, arkasındaki işleyişi görmeden bize “bağırıldığı” kadarını bilebilirdim.
4. “İyi ki tanımışım” deyip hayatıma dost olarak kattığım bir çok insanı hiç tanımayabilirdim ve bu kaybımdan haberim bile olmazdı.
5. “Çok iyi ve harika” diye tanımladığım bazı insanların aslında bomboş kişiliklere sahip olduklarını hiç anlamayabilir, onları “dost” veya “büyük” sanmaya devam edebilirdim.
6. Koca koca  insanların, aslında bünyelerinde ne kadar çocukça zaaflar barındırdığını bilemeyebilirdim.
7. Yeni bir çok gelişme/proje/ürün/oluşum ve etkinliklerden bu kadar hızlı haberdar olamayabilirdim.
8. Giderek maskeleri kalınlaşan bir toplum iken; ortalık yerde ve herkesin dokunabileceği yerde olmanın yarattığı travmanın, bizi ne komik hallere sürüklediğini farkedemeyebilirdim.
9. Birbirimiz arasındaki menfaat ve çıkar odaklı ilişkiler ile samimi ve içten bağların farkını ayırt edemeyebilirdim.
10. Tanınma çabasının her şeyi nasıl da ele-yüze bulaştırdığını göremeyebilirdim.
11. Sanal krallar yaratıp, sonra da onları indirmek için kalkışılan isyanların tarihte kaldığını ve kendi elleri ile yaptıkları putları, acıkınca yiyenlerin sadece kitaplarda olduğunu sanabilirdim.
12. Kabile veya cemaat kültürünün Internet’te de aynen yaşatıldığına ihtimal vermeyebilir; anlatılanlara gülüp geçer, “hadi canım sen de” diyebilirdim.
13. Kendimden, kişiliğimden, savunduğum değerlerden uzaklaşıp, başka bir insan olmaya başladığımı farkedemeyebilirdim.
14. Hayatı giderek daha çok ıskaladığımı ve bir zamanlar benim için zevk kaynağı olan güzellikleri unutmaya başladığımı fark edemeyebilirdim.
15. Cesaret ile onur kırıcı sessizliklerin, duruşunu korumak ile 180 derece dönüşlerin arasındaki uçurumun derinliğinin bu kadar büyük olduğunu göremeyebilirdim.

Bu maddeler uzar gider ama özetlersek: FriendFeed bütün faydalarının yanında, bana içinde bulunduğum topluluğa ve insanlara dair çok daha net fikirler oluşturmamı sağladı. Bir nevi turnusol görevi görerek; gerçek ile sahteyi, kaliteli ile basiti, bulanık ile net olanı daha iyi ayrıştırmamı sağladı. Ya sizin için ne gibi faydaları oldu?

Önce, geçtiğimiz Cumartesi günü Blogger servisine giden iki önemli domainin (blogger.com ve blogspot.com) Lig TV korsan yayınları nedeniyle, Digiturk’ün başvurusu üzerine mahkeme kararı ile kapatılması sonucu bir anda önemli bir sayıda blog yazarı, bloglarından oluverdi.

Hemen sonrasında tepkiler duyulmaya, konu tartışılmaya, rezaletin boyutları ortaya çıkmaya başladı. Özellikle bir süredir yoğun bir şekilde faal olan sansür karşıtı hareketler çeşitli eylemlere başladılar.

Bu eylemlerin şekil ve yöntemlerine dair çeşitli eleştiriler olmakla birlikte, herkes sansüre karşı duruş konusunda hemfikirdi. Bu görüş ayrılıkları, tarafların kendi argümanları konusunda aşırı hassas olmasından dolayı verimli tartışmalardan uzak kalsa da, çeşitli fikirlerin doğması açısından umut vericiydi.

Ta ki düne kadar… Dün tatil nedeniyle bilgisayar ve Internet’e uzak bir gün geçirdim. Kendime vakit ayırdım. Sonrasında FriendFeed’e girdiğimde oldukça şaşırdım. Alemşah‘ın daha önce de Serdar‘ın duyurduğu bir toplantı ile ilgili yazısına gelen yorumlarda eleştiriler başlamış, sonrasında ise verilen cevaplarla ortalık bayağı karışmıştı. Sonrasında taraflardan biri geri adım atınca sular duruldu. Şimdilik “yorgan gitti, kavga bitti” diyebiliriz. Ancak ne yazık ki sansür konusu hala ortalıkta tüm vehametiyle duruyor.

Halen emekleme döneminde olan bu nüfusu küçük sektörde, herkesin kuyruğunun birbirine değdiğinden olsa gerek; saimiyetten, dürüst ve içten diyaloglardan yoksunluk daha ne gibi trajikomik sonuçlara sebebiyet verir bilemiyorum ama, bu yaşanan son vaka bir ders niteliğinde olmalı hepimiz için. Önceleri sansür uygulayanların cehaleti, giderek artan dozda gülme krizlerine sebep olurken; şimdilerde önce kendi içimizden sanal krallar çıkartıp, sonra da onlara karşı sanal donkiştoluklar yaparak, hızla tam bir komedi unsuruna dönüştürüyoruz kendimizi. Olanlardan ders çıkarıp, silkinip kendimize gelmeli, “daha iyi nasıl?” diye kafa yormalı ve buna odaklanmalıyız.

Her zamanki gibi bol bol güldük ağlanacak halimize ama durum gerçekten vahim görünüyor. Bugün konusu geçen bir fıkrada olduğu gibi havanda su dövmeyelim. Burası Türk Cehennemi. İçinde kalmak veya burayı Türk Cenneti’ne dönüştürmek bizim elimizde.

Olaya dair bir çok komedi detayı var ama ben az ve öz üç madde sıralayacağım. Seçin bakalım: aşağıdakilerden hangisi sizce daha dumur edici?

1. Komedi türkücü Mahsun Kırmızıgül‘ün efsane(!) filmi Beyaz Melek ile ilgili bilgiler içerdiği iddiasıyla IMDB’ye dava açması.
2. Mahkemenin”Erişim Engelleme” kararı alması.
3. IMDB.com yerine IMBD.com’un engellenmesi, böylece IMDB’nin hala erişilebilir olması.

Nefesimi kesecek an olarak düşündüğümde aklıma “Kişisel Menkıbe” geliyor. Simyacı‘yı okuyanlar bilir. Yazar herkesin çocukluğundan itibaren içinde oluşan yavaşça oluşan bir Kişisel Menkıbe’den söz eder. Bir nevi hayatının öznesidir. Peşinden gidildiğinde mutlaka gerçekleşebilecek, gidilmediğinde ise zamanla; yaş ilerledikçe gözde büyüyüp yapılması imkansız hale gelecek bir hedef olarak tanımlınır kitapta. Benim kişisel menkibem hedeflediğim yaşta gerçekleşirse nefesim kesilebilir herhalde. Ama yine de kendimden o kadar emin değilim. Hiç o derece şok olmuş bulmadım çünkü kendimi. Bulacağımı da sanmıyorum.

Yapmak isteyip de yapamadıklarım ise o kadar çok ki… Bunları saysam karakter sınırını aşarız kanımca. O kadar çok şey düşünüyor ve yapmak istiyorum ki öncelikleri sıralayınca ister istemez önemli bir bölümü bekleme listesinde kalıyor.

Yeniden doğup gelsem ne mi olurum? Kesinlikle iyi bir Edebiyatçı olurdum.

Sıra geldi bu zor soruları cevaplayacak kişilere: Sayın Derin bey, Devletşah hanım ve Ömer bey…

• Endüstriyel ve Görsel Tasarım
• Web Alemi
• Marketing Dünyası
• Apple/Mac Ürünleri
• Mobile Teknolojiler
• Sinema Endüstrisi

Şimdi işin ritüeline uyarak ben de bir kaç kişiyi mimlemeliyim:

Ferruh, Onur, Volkan ve sevgili Sahip. Gözde teknolojilerini merak ettiğim kişilersiniz.

Gerçekten de öyle olmuş. Kahraman Türkler, bu moronca anketi e-posta zincirleri, gazete, TV ve sair elde avuçta ne varsa hepsiyle milli seferberlik haline getirip; abartmışlar. 170 bini aşkın oy doğal olarak Atatürk’e gitmiş. Sitede Atatürk açık ara farkla (%89!) liderliğe otururken, sözkonusu siteye giren her Türk evladının gözleri dolmuş ve içindeki coşkunun da etkisiyle daha bir aşkla tıklamış Vote! düğmesine…

Gün geçtikçe dalga dalga yayılan sitenin ünü tekrar yaratıcılarına kadar gelmiş. Bu umulmadık talep karşısında onlar da şaşkına dönmüşler. Kendisine gelen bir mail marifetiyle siteden haberdar olan bu masalın anlatıcısı da siteye şöyle bir göz atmış. Ama ilginç olan şu ki sitede bir de türk reklamı varmış. Durumdan şüphelenen anlatıcı Alexa verilerine göre siteye erişimin %89′u Türkiye’den olduğunu görünce gene burnuna garip kokular gelmeye başlamış. Üstüne üstlük bir de alan adı bir türk firması olan IHS Telekom‘ca tescil edilmemiş mi? Dünya gözüyle görmek isteyenler için: Whois)

Anlatıcı; dumur diyarına yelken açarken, oy verenler mutlu bir şekilde gülümseyip, göğsünü gere gere yeni forward fırtınaları estirmeye devam ediyorlarmış. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine…

Gökten üç elma düşmüş: Biri kek ve sazan bünyeli internet kullanıcılarının, diğeri internet konusunda hala cahil ötesi olan medyamızın, sonuncusu da hala bir şeyler anlatmaya çalışıp da akıllanmayan bu masalın yazarının başına…

Efendim nihayet büyük gün geldi çattı: 2. Pazarlama Blogları Karnavalı’nda bu haftanın ev sahipliğini manhem yapıyor. Karnaval başladığından beri, herkes keyifli ve hoş karnaval resimleri ile kompozisyonlar yapıyor ve coşkulu yazılar yazıyorken, benim aklıma nedense hep meşhur Carnivale dizisi geliyor. Neyse konuyu dağıtmayalım efendim. Elimden geldiğince nitelikli yazıları seçmeye çalıştım. Kendi yorumlarımdan çok size okuyuculara bıraktım yorumu. Aralara da “nicelik” içeren yazıları serpiştirdim. Sürçü lisan edersek şimdiden affola.

İlk durağımız Zeynep: Kredi kartı iptal ettirmenin dayanılmaz işkenceye dönüştüğü ülkemizde bu konuya odaklı hazırlanan bir tez için yardım istiyor ve ekliyor: Başlığa kanmayın, bu yazı bir yardım talebidir.

Briefistan‘da ise bu hafta Selpak’ın kimsenin duymadığı/bilmediği “Kendi snowboard’unu yarat” yarışmasından söz ediliyor.

Sevgili Tunç, yazım aşamasına bizzat şahit olduğum ve diğer yazıları gibi doyurucu içerğie sahip bir yazı ile yeni ufuklara yelken açıyor: Emo… Bu yeni akımı bir de ondan okuyun derim.

Alemşah ise başarılı bir çalışmaya: Arne & Carlos’a dikkat çekmiş.

Selim Tuncer, bu hafta sessiz. Bu nedenle ben de geçen haftadan bir yazısını seçtim: MediaCat’in çağrısını aktaran usta, bir yandan da sektörde son zamanların fırıtınalı tartışması Ziraat Bankası olayına da tekrar değinmiş.

Münteha, Marka imaj mı? Satış mı? siye sorduğundan beri yeni yılda bir şeyler karalamamış.

Onur, Asus’un yeni fenomene dönüşmeye başlayan popüler ürünü EEE’yi anlatıyor.
Eren ise başlıklı yazısında ülkemizde önemli bir çoğunluğun temsil ettiğini düşündüğüm “şekilci tüketiciler” ile ilgili önemli ve ilginç tespitlerde bulunuyor.

Gökçen, yine Babeyn’den ve medyadaki yansımalarından bahsetmiş.

Sevgili Cadımız ise doğum günümde yazdığı yazıda BOSCH’un yeni projesi BoschWorld’e ilişkin deneyimlerini ve görüşlerini paylaşmış bizlerle.

Özgür Emre‘de Xerox’un geçen hafta duyurulan logo değişimi ile ilgili kısa ve hoş bir analiz yapmış.

Hüseyin, sitelerin otomatik hatırlatma maillerine Foto Kritik’in getirdiği ilginç ve duygusal açılımı yazmış.

İşte bu “çocukluk travması”nı bir türlü atlatamayan geleneksel mecraların yazarları; günden güne gelişerek büyüyen bu yeni medyayı önceleri küçümsediler, sonraları şaşırdılar, sonra sömürmeye ve tüketmeye, nihayet de kötülemeye başladılar. Zaman içinde bünyelerinde istihdam ettikleri bilişimci yazarların da -birkaç istisna dışında- konuya neredeyse onları aratacak derece de bihaber kalmaları yaşanan komediye şiddeti de ekler duruma geldi.

Web sektörünün hızla büyüdüğü ve umut verici gelişmelerin yaşandığı son bir kaç yıldır da yılmadan, ısrarla Internet’e karşı bir linç kampanyası sürüyor. Komplocular mı ararsınız, tu-kakacılar mı, düzeysizlikten dem vuran elitler(!) mi?.. Hakaretin bini bir para, bazı yazıları görünce yazarının psikolojisinde ciddi sorunlar olduğunu düşünüyorum. Hastalıklı ve hayli sıkıcı bir film izlemeye başladık anlayacağınız. Bunun son örneğini sabık PR’cılarımızdan Ali Saydam’ın Akşam’daki köşesinde görüyoruz:

Benim e-şerefsiz dediğim, adını, adresini, kimliğini gizleyerek etrafındakileri hiçbir mesnete dayanmadan boklamayı şizoid bir zevk ve/veya çıkar unsuru haline getirmiş manyaklar ortada dolanıyor.

Siz bu satırlarda ne görüyorsunuz bilmiyorum ama ben teknolojiye ayak uyduramamış bir iletişimcinin geçirdiği hafakanlar nedeniyle bozuk bir ruh halinde olduğunu görüyorum. Nasıl mı? Hadi yazıyı okumaya devam edelim:

Bugüne kadar çevremde web sitesi ile blog arasındaki ciddi farkları bana bir çırpıda anlatacak çıkmadı. Her ne kadar ‘ölçmüyorsan yapma ya da söyleme’ ilkesini şiar edinsem de ölçmeden bir tespit yapmaktan kendimi alamıyorum: İnternet ortamında pozitif mesajlar ilgi görmüyor ve kulaktan kulağa yayılmıyor. Durum negatif mesajlar için farklı. Benim, zekâmdan çok tombilliğimden söz ediliyor olması bundandır… Yani blogları kullanarak kurumsal ya da bireysel iletişimin yönetilebileceğini iddia eden ‘trendy’ arkadaşlara da inanmıyorum; ürünleri bu yolla pazarlayacağını ileri süren iletişim ‘sihirbazlarına’ da…

Yazısında yaptığı “Herhangi bir iletişim aracı güvenini yitirdi mi etkisini de yitiriyor…” tespitini bizzat yaşıyor olsa gerek. Yazıyı yazarken ağzında köpükler saçıyormuydu diye meraklanıyorum. Zira ilerleyen satırlarda işi abartıp kelle istiyor:

Çok yakında bu internet anarşisine birileri dur diyecek mutlaka…

Buraya kadar anlıyoruz ki ortada Internet adında bir sorun var. Peki bu sorunun çözümü nedir? İşte Ali bey’in çözümü:

Sonuç: Ben internet ortamının, yeri yurdu belli, etkileşimli web siteleri ve ciddi CRM programlarına dayalı yapılar hariç, rüştünü kazanıp haysiyetli ve itibarlı bir iletişim aracı haline gelene kadar etkisinin fazla ciddiye alınmaması gerektiğini düşünüyorum.

Kendisinin yeri yurdu belli, etkileşimli(!), ve ciddi CRM programlarına dayalı (Biz mi yanlış biliyoruz yoksa artık web sitelerinin hepsi ticarethane, biz de web sitelerinin müşterileri mi olduk?) web köşesinden fışkıran bu bozuk ruh hali, cehaletle birleşince ortaya inanılmaz bir görüntü çıkıyor. Yazıyı ciddiye alıp; gayet edepli, düzeyli ve güvenilir(!) iddialarına tek tek cevap vermeyi inanın çok isterdim. Ancak, hangi parçasından tutsanız orası elinizde kalan bu yazıya daha fazla vakit ayırmak yerine durumdan ve kendisinden aldığımız derslerden çıkardığımız sonuçları belirtmekle yetinelim:

1. Web sitenizin yeri yurdu mutlaka belli olmalı. Yani elle tutulur, gözle görülür bir mekan, daire, ofis vb. bir yere ihtiyacınız var. Internet’i ne kadar eski düzene uydurursak o kadar kolay ele geçirir ve yok ederiz değil mi?
2. Sitenizin etkileşimli olması şarttır. O yüzden Google, Facebook gibi düzeysiz ve itibarsız yerler yerine Akşam Gazetesi gibi güzide medya kuruluşlarımızın kendilerine veya web sitelerine odaklanmaya özen göstermeliyiz.
3. Şu an okuduğunuz siteyi de asla ciddiye almamanız gereklidir. Zira ben burada hiçbir CRM yazılımı kullanmıyorum.
4. Ve evet! Bir gün birileri Internet’e bir dur diyecek ve hepimiz ölüp, Internet’in karanlık dehlizlerinde yok olacağız.

Bunun en belirgin örneğini yine sevgili medyamızda görebilirsiniz. Milyarlarca dolarlık medya devlerinin bol haneli maaşlı bilişim üstadı(!) yazarları, diğer Internet fenomenlerinde olduğu gibi önce bolca övüp, göklere çıkartıp, sonra işin parasal yönüne dair (zengin malı/züğürtçenesi ikilemi) yoğun irdelemeler yaptılar. Sonrada sıra tabii ki komple teorilerine geldi. Şu tür başlıklardan son zamanlarda bolca gördünüz değil mi: “Dikkat Facebook bilgilerinizi çalıyor!”

Beacon nedir bilmeden, olayı araştırmadan paranoyaklıkla girişmenin ne gibi bir açıklaması vardır? Halihazırda “Internet nedir?” sorusunun cevabından aciz bir çok medya köşesi zaten yoğun bir şekilde Internet hakkında tu-kaka(lama) yaparken, uzmanlık alanın bilişim olduğu ve bilinç düzeyini arttırıcı içerikler beklenen bilişimci yazarlarımızın bu cehaletine ne demeli? Bu bir marangozun mobilyaları kötülemesi gibi bir şey.

Girdiğiniz kaç sitesinde Google Analytics yüklü? Kaç kullanıcın tarayıcısında Google Toolbar var? Bunlarla Beacon mantığı arasında ne fark var? Ne zaman ezbercilikten ve cehaletten kurtulup olayların ve ürünlerin mantığını irdeleyeceğiz? Yediğimiz kaba tükürmenin manası nedir? At gözlüğü ile çevreye bakmak mantıklı bir şey midir? Bütün bu bilgi kirliliği ve ehliyetsiz ellerdeki yorumlar ile nereye kadar gideceğiz? Önce bu soruların cevaplarını vermeli. Sonra illa yapacaksak bindiğimiz gemiyi batırırız. Onu bile bilinçli yapmak lazım.

Hafta hafta ilgiyle takip edeceğimiz etkinliğin ev sahipleri ve takvimi şimdilik şöyle:

19 Kasım:Hüseyin Kılıç
26 Kasım:Özgür Emre Öztürk
3 Aralık:Zeynep Özata
10 Aralık:Murat Tanören
17 Aralık: Özgür Alaz
24 Aralık:Emine Can
31 Aralık: Burcu Tüzün
7 Ocak:Briefistan
14 Ocak:Ben
21 Ocak:Cengiz Çatalkaya
28 Ocak:Alemşah Öztürk
4 Şubat: Rustem Memmedov
11 Şubat: A. Selim Tuncer
18 Şubat:Onur Yüksel
25 Şubat:Gökçen Karan
3 Mart: Tunç Kılınç
10 Mart: Özgü Güder
17 Mart:İbrahim Ulga
24 Mart: Ahmet Sezer*
31 Mart: Münteha Mangan
7 Nisan: Kimyaİstanbul
14 Nisan:Mark Ethic
21 Nisan:Murat Kaya
28 Nisan:Eren Kumcuoğlu