Eminim bir çok kişi benim gibi hayatında bir ilki yaşadığını hissediyordur. Meteoroloji’nin tahminleri ilk defa tuttu ve yetkililerin 1 haftadır kamuoyuna pompaladığı tedbirler silsilesi etkisini gösteriyor.
Bundan hafif bir bilimkurgu tadı da almıyor değilim hani. Sanki zamanda yolculuk yapmış, 4 gün ilerisini görüp, geri gelmişiz gibi saat saat, dakika dakika denilenlerin gerçekleşmesini huşu içinde izledim dün. İstanbul bir kez daha beyaza boyanırken, bende İstanbul’a bir kez daha aşık oluyor ve dudaklarımda “Kar yağdı üsküdara” şarkısını mırıldanarak karlara zevkle bata çıka Bakırköy meydanında ilerliyordum. Evde tıkılı kalmaktansa bu beyaz çarşafla örtünmüş güzel kadını keşfetmeye çıkmalısınız bence…
Mart 23rd, 2008 at 19:06
[...] Evet, ben her karda ve özellikle yılbaşlarında biraz melankolik oluyorum. Bunun nedeni aynı zamanda yaklaşan doğum günüm -ki doğum günlerini sessiz sedasız ve alabildiğince hüzünlü geçiren tek insan benim herhalde- oluyor. Yaşlanma psikolojisi sanırım. Her yıl yaşamımdan bir parçanın daha kopması hüzünlendiriyor beni. Bu vesileyle benim gibi “anormal” olmayan tüm okurlarımın yeni yılını kutlarım. Camdan baktığımda gördüğüm beyaz örtü her ne kadar İstanbul’un beyaz saçlarını aratsa da ufak ufak mırıldanıyorum yine: “Kar yağdı üsküdara“… [...]
Mart 23rd, 2008 at 20:05
[...] ve Kar’ın hissetirdiklerinden bu sene başlarında biraz melankolik bir yazıyla bahsetmiştim. En az yağmur kadar sevdiğim bir güzellik kar. Bugün buna birde 4,5 saat süren işe gelme [...]