Önce, geçtiğimiz Cumartesi günü Blogger servisine giden iki önemli domainin (blogger.com ve blogspot.com) Lig TV korsan yayınları nedeniyle, Digiturk’ün başvurusu üzerine mahkeme kararı ile kapatılması sonucu bir anda önemli bir sayıda blog yazarı, bloglarından oluverdi.

Hemen sonrasında tepkiler duyulmaya, konu tartışılmaya, rezaletin boyutları ortaya çıkmaya başladı. Özellikle bir süredir yoğun bir şekilde faal olan sansür karşıtı hareketler çeşitli eylemlere başladılar.

Bu eylemlerin şekil ve yöntemlerine dair çeşitli eleştiriler olmakla birlikte, herkes sansüre karşı duruş konusunda hemfikirdi. Bu görüş ayrılıkları, tarafların kendi argümanları konusunda aşırı hassas olmasından dolayı verimli tartışmalardan uzak kalsa da, çeşitli fikirlerin doğması açısından umut vericiydi.

Ta ki düne kadar… Dün tatil nedeniyle bilgisayar ve Internet’e uzak bir gün geçirdim. Kendime vakit ayırdım. Sonrasında FriendFeed’e girdiğimde oldukça şaşırdım. Alemşah‘ın daha önce de Serdar‘ın duyurduğu bir toplantı ile ilgili yazısına gelen yorumlarda eleştiriler başlamış, sonrasında ise verilen cevaplarla ortalık bayağı karışmıştı. Sonrasında taraflardan biri geri adım atınca sular duruldu. Şimdilik “yorgan gitti, kavga bitti” diyebiliriz. Ancak ne yazık ki sansür konusu hala ortalıkta tüm vehametiyle duruyor.

Halen emekleme döneminde olan bu nüfusu küçük sektörde, herkesin kuyruğunun birbirine değdiğinden olsa gerek; saimiyetten, dürüst ve içten diyaloglardan yoksunluk daha ne gibi trajikomik sonuçlara sebebiyet verir bilemiyorum ama, bu yaşanan son vaka bir ders niteliğinde olmalı hepimiz için. Önceleri sansür uygulayanların cehaleti, giderek artan dozda gülme krizlerine sebep olurken; şimdilerde önce kendi içimizden sanal krallar çıkartıp, sonra da onlara karşı sanal donkiştoluklar yaparak, hızla tam bir komedi unsuruna dönüştürüyoruz kendimizi. Olanlardan ders çıkarıp, silkinip kendimize gelmeli, “daha iyi nasıl?” diye kafa yormalı ve buna odaklanmalıyız.

Her zamanki gibi bol bol güldük ağlanacak halimize ama durum gerçekten vahim görünüyor. Bugün konusu geçen bir fıkrada olduğu gibi havanda su dövmeyelim. Burası Türk Cehennemi. İçinde kalmak veya burayı Türk Cenneti’ne dönüştürmek bizim elimizde.

Sansür durumlarından kurtulmak için yapmanzı gerek şey çok basit: halihazırdaki DNS sunucu adreslerinizi değiştirip OpenDNS sunucu adreslerini kullanmak:

• 208.67.222.222
• 208.67.220.220

Kısaca açıklamak gerekirse: OpenDNS, bedava bir DNS servisi. Sadece sizi sansürcü DNS sunucularından kurtarmakla kalmıyor phising filtresi gibi faydalı atraksiyonları da var. Bilenlere kısa bir hatırlatma, bilmeyenlere de şimdiden hayırlı olsun.

Edit: Sevgili Oky ve Avare uyardı sağolsunlar. Ben proxy kullandığım için farketmemişim sanırım. Şimdi denedim, bilgisayardan yapılan OpenDNS ayarı yeterli olmuyor gerçekten. OpenDNS ayarlarını modemden yaparsak etkili olabilir diye düşünüyorum denemesem de henüz. Proxy kullananlar zaten etkilenmiyor bu durumdan. Bu durumda en kesin ve zahmetsiz çözüm free bir proxy kullanmak gibi duruyor.

Olaya dair bir çok komedi detayı var ama ben az ve öz üç madde sıralayacağım. Seçin bakalım: aşağıdakilerden hangisi sizce daha dumur edici?

1. Komedi türkücü Mahsun Kırmızıgül‘ün efsane(!) filmi Beyaz Melek ile ilgili bilgiler içerdiği iddiasıyla IMDB’ye dava açması.
2. Mahkemenin”Erişim Engelleme” kararı alması.
3. IMDB.com yerine IMBD.com’un engellenmesi, böylece IMDB’nin hala erişilebilir olması.

Konuyla ilgili tepkiler üzerine sözkonusu videolar kaldırıldı ama bizim vatansever ve milliyetçi gençler(!) yüzlerce video ile YouTube’de şimdiden arz-ı endam ediyorlar. Durumdan vazife çıkaranlar sadece onlar değildi tabii ki. Bu iki densiz ve cahil çocuğun arasındaki oyuna önce saf internet kullanıcıları, blogçular, sonra forward zincirlerinden malzeme çıkaran çeşitli gazete haberleri, köşe yazarları ve nihayet devlet katıldı. Bir savcının talebi ve mahkeme kararı üzerine Türk Telekom, Türkiye’den YouTube erişimini kaldırdı. Daha önceki benzer olaylarda olduğu gibi işgüzarlık, basitlik ve yüzeysellik bu “resmi işe”de damgasını vurmuştu. Ama bu defa sınıfta kalan yalnızca bürokrasi değildi, basın ve internet camiası’da ne yazık ki yapış yapış yüzeysellikle sıvanmıştı.

YouTube engellenir engellenmez, 24 saatten bile az bir süre içerisinde yukarıdaki internet kullanıcıları, blogçular, gazeteler ve köşe yazıları ağız değiştirip her zamanki popülist sansür yazıları yazmaya başladılar. Olay zaten komikti ama etrafında yayılan bu “sansür dalgası”nın ta Slashsdot‘a kadar ulaşması, durumu trajikomik bir hale sokmuştu. Olay sanal ortamda hem yerli hem de yabancı sitelerde öyle bir yayıldı ki sonunda aynı mecralarda “bakın yurtdışına da rezil olduk” yazıları çıkmaya başladı.

Sonunda YouTube engeli kaldırıldı, konudan söz eden herkes elindeki birbirinden çok farklı üç görüş içeren yazıyla kalakaldı. Nasreddin Hoca’nın deyimiyle “yorgan gitti, kavga bitti” ama bu olaydan ders çıkardık mı? Sanmıyorum. Sınfıta kala kala sınıflar geçilmez. Bu yüzeysellikten kurtulabilmek için durumdan vazife çıkarmak değil, durumdan ders almak gerekli.

Hayır 1 Milyon’u yapanları savunmuyorum. Bu yazının konusu onların ne yaptıkları veya yapmadıkları değil. Tam tersine bu etik değerlerden dem vuranlara birkaç sözüm var: Ortalıkta bolca güzel nasihat(!) dolaşıyor. Ortalık; etik değerlerden söz edenler, 1 Milyoncular‘ı yavşaklıkla suçlayanlar, bir hit uğruna bunlar yapılır mı diyenler, insanlara faydalı olun, boş zaman harcamayın, iğrenç, bayağı, aşağılık, seviyesiz yazılardan vazgeçinciler’den geçilmiyor. Onlar bu oluşumdan rahatsız, hatta -şimdi yaptığım gibi- onlardan bahsedilmesinden de. Oysa bu nasihatleri edenler, kendi içlerindeki nefreti dökerken; yine kendi içlerindeki ezik kibirli ve kıskanç aynalarından faydalanıyorlar. Tıpkı daha önce olduğu gibi.

Ben tabiatım gereği bütün insanları severim. Kolay arkadaşlık kurar, kolay anlaşılır ve anlarım. Ama sadece burnu büyük tiplere -ki bunlar içi boş insanlardır genel olarak- dayanamam. İşte bu konuda okuduğum her ukalalık kokan yazıda tiksintim bir kat daha artıyor. Biz Internet’te sansürü protesto ederken, “Internet yaşamdır” dedik. Yaşamın tüm renklerine burada yer var. Herkes aynı düşünmek, davranmak yazmak zorunda değil. Bizler kendi düşünce kalıplarımıza sahip çıkarak ama onları kimseye dayatmadan, başkalarının düşünce kalıplarına saygı duyarak, kimseyi aşağılamadan, saldırmadan, vahşileşmeden yaşadığımız sürece insanız. Dün bizimle beraber Internet’te sansürü protesto eden, tekelciliğe karşı çıkanlar, bugün Internet kendi parselli arsalarıymış gibi insanlara baskı uygulayarak gözümüzde en alçak yere oturmaktadırlar.

Bu tartışmaya baktığım zaman ben kendimi hiçbir tarafa koyamıyorum. Ben makul olandan yanayım. Lütfen kendimizi bu eziklikten kurtaralım. Evet, “Internet yaşamdır” ve burada herkese yer var.

Medeni olarak sitelerde tekzip, düzeltme gibi uygulamalara geçilmelidir. Bu anlayışın tüm Internet camiasında yerleşmesi ve ilerlemesi dileğiyle….

Dolmakalem | posta@dolmakalem.org
Manhem Blog | posta@manhem.org
Delifikir | posta@delifikir.org