Son günlerde kendimi iyice Erdener Abi gibi hissetmeye başladım. Artan yoğunluk/yorgunluk’tan dolayı dış dünya ile bağlantım koptu. Sorulan sorulara tek kelimelik cevaplar verir oldum. Sonuncusu da sevgili Uğur‘a denk geldi. Geçenlerde Bildirgeç‘te bir yazı yazmış. Sağolsun her zamanki gibi bana yolladı. MSN üzerinden link geldi; tıkladım, açtım. Yazının başlığına şöyle bir baktım, içeriğine göz attım ve tek kelimelik bir cevap verdim: Çıkmaz.

Bu konu aslında pazarlama dünyasının, son bir kaç senedir de bizim sektörün tartışmalarındaki önemli bir gündem maddesi. Hatta bir zamanlar kitabı bile (yer yer sposnsor koksa da keyifli ve iyi bir çalışmaydı) yazılmıştı. Sevgili Uğur’un yazısı da bir hayli tartışma yaratmış görünüyor. “Neden çıkamayacağı”na dair sebepler sıralayanlardan, desteksizliklikten yakınanlara, “Çıkar, niye çıkmasıncılar ki?”lerden, “Önümüzdeki 10 yıl içinde bak gör neler olacak?”diyenlere, yazının vasatlığından dem vuranlardan, kişisel tartışmaya girenlere dek bir çok kişi ahkam kesmiş yazının altında.

Ufuğun verdiği gerçek hayat örneklerine de ne yazık ki katılmıyorum. Bırakın web dünyasını, reel sektörlerde de bir dünya markamızın olduğunu düşünmüyorum(Beko diyenler lütfen terketsin hemen siteyi). Uzun zaman önce konuyu defalarca derinlemesine tartışmış, sebepler ve sonuçalara dair bir çok şey söylemiş ve dinlemiş biri olarak iyice sıkıldım bu argümanlardan. Artık konuyu duyduğumda bile midem bulanıyor. Belki de o yüzden tek kelimelik bir cevap verdim.

Sebeplerine dair bir liste yapsak emin olun sayfalar yetmez burada. Ama hiç kalkışamayacağım bunu yapmaya. Zira dedim ya sıkıldım bu konudan, kusura bakmayın. Birçok ümitvar arkadaşımın aksine ben bu konuda kötümserim. Neden çıkmayacağına dair ille de sebep isteyenlere aslında tüm sayacaklarımın en önemli iki maddesini yazayım ve artık ilelebet bu konuya dönmeyelim:

Ne zamana kadar bu topraklardan dünya markası çıkmaz?

1- Tüketen değil üreten bir toplum olmadıkça
2- Herkes kendi bildiği işi yapmadıkça