Geçen haftaki pazar keyfinin tadı damağımda kalmıştı. Yine aynı mod’a girmek üzereydim ki yüzüme çarpılan bir gazeteyle uyandım. Bu da yetmiyormuş gibi babaannem karşıma geçip, “ehi ehi ehi” diye tiz sesli kahkalar atmaz mı?

İşte o zaman anladım; ne konuştuklarımızın doğru yazıldığını, ne de söz verilen fotoğrafların basıldığını. Sanırım bu Ali Atıf Bir’in soğuk yenen yemek tadındaki intikamıydı ve ben artık ölü bir adamdım.

Hayır onlar fotomontaj, röportajdaki de ben değilim. İnanmadınız değil mi? Evet bana da inandırıcı gelmedi. Yeterince rezil olduk sanırım. Unutalım bu olayı. Zamana bırakalım lütfen.

Türkçe’ye dikkat eden değil, Popüler Kültür’e karşı savaş açmışken, “Popüler Kültür Malzemesi” olan adamım ben.